Το πάρτυ τελείωσε - τα κεφάλια μέσα

Τη δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες. Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε. να στο χαλάσει. Τόσο καλά.
Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι. Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ..
Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα.
Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).
Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV's, και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε..
Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π..ς αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων .. τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.
Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.
Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά.

Τελικά...

πρόλαβε το βαπόρι απ' την Περσία κι έφτασε πριν από τους "Ιαβέρηδες" του ΔΝΤ. Ας είναι καλά η στάχτη του δυσπρόφερτου ισλανδικού ηφαιστείου..

Ήλθε κι έφερε γλυκα, λουκούμια και νέα διάθεση καθ' ότι, όπως είπε και ο πρόγονος "και επί τοις δεινοίς, απερισκέπτως ευέλπιδες εσμέν".

Σώθηκε κι

ο καφές, χώρια τα λουκούμια και το γλυκό του κουταλιού.

Μένει μόνο το φρέσκο και δροσερό νερό, αλλά τη σήμερον ημέρα φτάνει να τρατάρεις τόσους μουσαφιρέους; κι είναι πολλοί βλέπεις, ξεπέρασαν τους δώδεκα χιλιάδες.... άλλοι περαστικοί, άλλοι για βεγγέρα.

Αναμένουμε το καράβι ...απ' την Περσία, με καφέ αράμπικα μυρωδάτο, γλυκό περγαμότο και βέβαια λουκούμια του παππού (από πού, από τον Βόλο φυσικά).

Ως τότε, η κλήση μου προωθείται.

Κοντολογίς,

"Κλειστόν

Δυστυχώς,

Επτωχεύσαμεν"

ΤΟ ΚΡΑΣΑΚΙ ΤΟΥ ΤΣΟΥ

Το τραγούδι είναι αυθεντικά ιαπωνικό...

K 75

Είναι η εποχή της αβεβαιότητας όπου όλα είναι μπερδεμένα και η αμφιβολία κυριαρχεί. Οι λεπτομέρειες εξαφανίζονται. Μια επιθυμία τον κυριεύει, ας ήταν να φύγει μακριά σε μιαν έρημο χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς μήκος και πλάτος, όπου τα μαλλιά του θα αδυνάτιζαν και το κορμί του θα αποσυντίθετο… Ίσως τότε να μάθαινε τι του έλειπε, τι τον είχε εγκαταλείψει, τι του έκρυψαν τα σύννεφα και τι καλύφθηκε απ’ την ομίχλη. Όπως τότε, με την Κ 75.

Πώς φεύγει η ζωή του, πώς λειώνει το πάθος του σ’ έναν ανέλπιδο κι ανέξοδο έρωτα; Το μόνο που τον έτρεφε ήταν η γνώση πως εκείνη βρισκόταν σ’ ένα σπίτι όπου αυτός δεν έμπαινε πια ποτέ - ωστόσο ευχόταν να την έβλεπε.

Ο ήλιος ανατέλλει απ’ την Ανατολή και βασιλεύει στην Δύση. Πόσο απέχει ο πρώτος ουρανός απ’ τον δεύτερο κι αυτός απ’ τον τρίτο; Η απόσταση μετριέται με τον χώρο ή με τον χρόνο; Πόσο μπερδεύει η φράση «ένα τσιγάρο δρόμος»… Πόσο μακριά είναι τ’ αστέρια απ’ την Γη; Με τι θεόρατες αλυσίδες είναι δεμένα ώστε να μην πέφτουν; Και τ’ άλλα αστέρια, τα πεφταστέρια του Αυγούστου να’ ναι άραγε μοχθηρές ψυχές, που εκδιώχθηκαν απ’ την Παράδεισο; Παραμένουν για μια στιγμή στο σκοτάδι και μετά χάνονται, δεν φτάνουν στην Γη και δεν μένουν στον Ουρανό, πού πάνε λοιπόν; Ακόμη κι οι πύρινες ουρές που σέρνουν πίσω τους εξαφανίζονται σαν κακό όνειρο. Πώς κι οι θάλασσες δεν πλημμυρίζουν την στεριά; Όταν γεννήθηκε, γνώριζε αυτό που ήταν γραμμένο στην πλάκα την φυλαγμένη για κείνον, εκεί που φαινόταν τα μελλούμενα, στην Ειμαρμένη των παλιών κατοίκων τούτης της χώρας;

Χρόνια πριν ήταν μια άγραφη σελίδα. Λευκή. Μελάνη δεν είχε γράψει πάνω της, ούτε μύτη μολυβιού. Τώρα ο κόσμος του γέμισε πάλι από γράμματα, θαυμαστικά κι ερωτηματικά. Χίλιες και μια καυτές κι αιχμηρές ερωτήσεις χωρίς την σωστή εσωτερική καθοδήγηση για να τις χωνέψει και να τις απαντήσεις. Έγινε μια ερώτηση ο κόσμος όλος χωρίς αρχή και τέλος που παραμένει αιώνια σ’ ένα πολυκαιρισμένο χειρόγραφο, σχισμένο, φαγωμένες στις άκρες και με γράμματα που έχουν πια μισοσβηστεί..

Σκέφτεται το πέρασμα της Γεδρωσίας εκεί που ο μισός στρατός του Μεγαλέξανδρου είχε αφήσει τα κόκαλα του νικημένος από την μελαγχολία της περιοχής. Αυτός το έκανε σ’ ένα ατέλειωτο απόγευμα. Η στιγμή της δύσης του ήλιου αποτυπώνει τον θάνατο. Η θλίψη αναβλύζει, μάταια η ψυχή ποθεί την γαλήνη. Το φως που φθίνει προσθέτει κι άλλα εκατό χρόνια στην ζωή του ανθρώπου κι όποιος είναι ανέστιος και φερέοικος κι ανέλπιδος νοιώθει ακόμη πιο μόνος. Τα μακρινά τοπία μοιάζουν να έχουν σβηστεί απ’ τον χώρο και τον χρόνο. Οι πιλότοι δεν κατευθύνουν πια με ασφάλεια τα πλοία στα λιμάνια.

Πέρασαν κοντά χρόνοι δέκα. Κι η Κ 75 έχοντας τότε συντελέσει στην κάθαρση, πέρασε σ’ άλλα χέρια.

Ad hominem

Σκόρπια, όλα σκόρπια. Πρέπει, ίσως, να επαναπροσδιορίσω τις προτεραιότητες - tertium non datur ή μήπως datur; Ποιος να ξέρει; Γενικότερα έχω την αίσθηση του ήδη ωφθέντος (déjà vue στην ντόπια μας γλώσσα).

Αφήνομαι στον καιρό και μένω παρατηρητής. Άλλωστε, ίσχύει και το εξαιρετικό vir prudens contra ventum non mingit ή στην καραβίσια γλώσσα, δεν κατουράμε σοφράνο...

Φορές-φορές σκέφτομαι να επισκευάσω το μπλογκ μου, το χρώμα ξεθώριασε με το καυσαέριο, αλλά βαριέμαι.
Η χαρμολύπη της Άνοιξης…

Διαβάζω την βιογραφία του Μπράχε και του Κοπέρνικου και κοιτώ τ’άστρα. Με μπερδεύει η έννοια του parsec - ασύλληπτη είναι, σαν την φωτογραφία του Γαλαξία πιο πάνω, σαν τον Θεό…

Σήμερα είναι η εθνική γιορτή - Αρβανίτες ήταν αυτοί που μας έσωσαν από τους Τούρκους και βέβαια οι συμμαχικοί στόλοι των χωρών, οι τραπεζίτες των οποίων δεν ήθελαν να χάσουν τα δάνειά τους στους επαναστάτες. Αρβανίτες τότε, Αλβανοί σήμερα. Πάντα χρειαζόμαστε έξωθεν σωτήρες και …δακτύλους - ξενομανία βλέπεις…

Κατεδαφίζονται τα καλοκαίρια μου όσο γερνάω, έλεγε ο Ασλάνογλου και κάπου αλλού πως θα φυσήξει όπως φύσαγε. Τα ‘λεγε πριν πεθάνει από ασιτία ένεκα φτώχιας, αυτός ο καλομαθημένος της ΜΑΚΕΡ.

Τι είναι αυτό;

Του Καν2, προς υπεράσπισιν, προς επιβεβαίωσιν...

ΑΠΟΚΡΙΑ

Και κολλάει ο νους μου στις Αποκριές, γιορτές «παγανιστικές», με κέφι ξετσίπωτο που, αλήθεια, έχω να θυμηθώ σπουδαία πράγματα. Και δεν μιλώ για την αλλοίωση με χορούς, «άρματα» με τα «σατιρικά δρώμενα» ούτε την Πάτρα, ούτε άλλο τόσο η Βραζιλία με τα κορδόνια χαμένα στα κωλομέρια των Βραζιλιάνων, όλο και πιο βαθιά κάθε χρόνο, κάτω απ' τη ζαλιστική σάμπα και την έξαψη.
Εδώ στα νότια όλα αυτά ξεχάστηκαν. «Όλα αυτά τα δικά μας, των βορείων εποίκων της Αθήνας με τις άτσαλες εποχές. Μπορείς και γι' αυτό να νιώθω τις Αποκριές παράταιρες κάτω απ' τους τουριστικούς ουρανούς της πρωτεύουσας. Αλλά και οι αναμνήσεις της καρναβαλικής παιδικής ζωής μικρές και μίζερες, μονάχα πλούσιες σε πενικιλίνες λόγω αμυγδαλών, που, λες και το 'καναν επίτηδες, φούντωναν τέτοια εποχή μες στο λαιμό ασπρίζοντάς τον με πύον επώδυνο. Πυρετούς και ψευδομασκαράδες θυμάμαι.
Παραδοσιακές Αποκριές στην Κεντρική Ελλάδα. Τσιγγάνες, κατσιβέλες, πιερότους και μαρκησίες ή γκέισες, ο Θεός να φυλάει.
Προσκοπίνες να οργανώνουν «μπαλ ντ' ανφάν» νωρίς τα απογεύματα και την αφεντιά μου να μοσχοβολά ναφθαλίνη, με τα καουμπόικα βγαλμένα από το μπαούλο μια νύχτα πριν.
Και να μη μου κολλά ο ύπνος απ' τη χαρά της αναμονής που θα μ' έσουρναν στο «μπαλ ντ' ανφάν» ως κακορίζικο «καουμπόι» να διασκεδάσω, να ιδρώσω και να ψηθώ ατάκα -το ίδιο κιόλας βράδυ του χορού- στον πυρετό λόγω ευαίσθητων «λαιμών».
Τα μεγέθη της Αποκριάς στα τέλη της δεκαετίας του '50. Και να με πιάνει μια λύπη που απουσίαζα απ' τα άδυτα μιας γιορτής αθεράπευτα κεφάτης και πρόστυχης. Η προστυχιά που σήμερα δικαιολογείται με όρους όπως «ερωτική», «παγανιστική», κ.λπ. αφορούσε την αθυροστομία κάποιων στίχων που, όπως έλεγαν, προέρχονταν από χρόνια χαμένα σε μια ενδιαφέρουσα βυζαντινή ασέβεια. Ήταν τότε που άνοιγα τα αυτιά μου κατακόκκινα σαν παντζάρια απ' τον πυρετό που, αντίθετα με άλλους, εμένα με γέμιζε ενέργεια και λαχτάρα για γέλιο. Πρόστυχα λόγια δεν άκουσα ποτέ από τους δικούς μου. Ούτε υπονοούμενα, ούτε αποσιωπητικά νεύματα και πονηρούς ξερόβηχες. Την παρδαλή -θεμιτή- αμαρτία μάς την έφερναν οι γείτονες, συνήθως. Και μάλιστα γείτονες με τους οποίους δεν είχαμε και τόσο στενές σχέσεις.
Όμως η Αποκριά ισοπέδωνε τα ταξικά μας κρατήματα και μπάζαμε εύκολα στο σπίτι μας παρέες μασκαράδων που έρχονταν για το καλό της χρονιάς, ντυμένοι ευφάνταστα με ό,τι πιο παράταιρο βρισκόταν στις ντουλάπες τους. Το σενάριο σχεδόν μονίμως σεξουαλικό, που ο επαρχιωτισμός μας το μετέφραζε αυτομάτως σε «αξιαγάπητη προστυχιά».
Και κακαρίζαμε μ' εκείνα τα «σόκιν» αποφθέγματα, που τα στόματα πασαλειμμένα άλικα κραγιόν ξερνούσαν απανωτά.
Με θυμάμαι να εγκαταλείπω τα σεντόνια της αρρώστιας, που μύριζαν πορτοκαλάδα και οινόπνευμα, και να τρέχω στο δωμάτιο που ήταν μαζεμένοι οι αρχιερείς των πρόστυχων ποιημάτων, εκεί που οι δικοί μου δάγκαναν τα χείλη, δήθεν σεμνότυφα, ρουφώντας τις διονυσιακές ρίμες, όλες τάχα μου χτισμένες απ' τα πολύ παλιά χρόνια. Πολλοί τέτοιοι στίχοι ακούστηκαν στο σπίτι μας.
Τι να πρωτοπρολάβω να περισώσω, που είχα καπάκι και την αρρώστια; Αργότερα ρωτούσα και επέμενα να επαναλάβουν όλα εκείνα τα εξαίσια χυδαία, αλλά καμώνονταν πως τα πήρε ο άνεμος, όπως και τις ψυχές των αμαρτωλών ερμηνευτών τους.
Ακολούθησαν τόσοι και τόσοι θάνατοι που μαυρίζει ακόμη η ψυχή μου, ΟΜΩΣ μου ξέμεινε τουλάχιστον μια στροφή-διαστροφή, που ξεχείλιζε, αν μη τι άλλο, απ' τη φρεσκάδα της τόλμης της για κείνες τις εποχές.
Και χρειάστηκε να περάσει απίστευτα πολύς καιρός για να κατανοήσω τους ερωτικούς -συχνά ύπουλους- μηχανισμούς της σεμνότητας. Τα λόγια έλεγαν λοιπόν:

«Όποιος βρει κωλοτρυπίδα
κι αρνηθεί να τη γαμήσει
μια ζωή καταραμένος
θα 'ν' σε Ανατολή και Δύση».

Θεός σχωρέσ' τους όλους... όσοι γελούσαν και φώναζαν εν χορώ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ... παιδιά».

Εποχή (κατά τους σοφιστές)

Πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό!
σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι;

Ανέμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό...
που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό!

Σε χρόνους δίσεκτους...

... όπως οι τωρινοί και με τα θάρρητα ολίγα, ας μην λησμονώ το γέλιο, έστω και με παληά, χιλιοφορεμένα αστεία...

Μόλις έλαβα αυτό από τον Θανάση:

Αγγλικό τηλεπαιχνίδι: στον τελικό για τις 200.000 λίρες έχουν φτάσει ένας ιερέας κι ένας βοσκός! Έχουν απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις και ισοβαθμούν, οπότε ο παρουσιαστής - προκειμένου να υπάρξει
νικητής - τους υποβάλλει στην τελευταία δοκιμασία: να φτιάξουν ένα ποιηματάκι μέσα σε 5 λεπτά, στο οποίο θα εμπεριέχεται απαραιτήτως η λέξη Timbuktu (αφρικανική πόλη στο Μαλί, επί του Νίγηρα). Οι διαγωνιζόμενοι αποσύρονται και ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση... Μόλις ολοκληρώνονται τα 5 λεπτά, επιστρέφουν.

Διαβάζει πρώτος το στιχάκι του ο ιερέας:

I was a father all my life
have no children, no wife
I read the Bible through and through
on my way to Timbuktu

Χειροκροτήματα, συγχαρητήρια, χαμός... Όλοι πιστεύουν ότι είναι ο τελικός νικητής. Ώσπου, έρχεται η σειρά του βοσκού, ο οποίος διαβάζει το ξής:

Tim and I to Soho went
three women, cheap-to-rent
but they were three and we were two..! ...
so, I booked one and Tim booked two!!!

Πιστεύετε ότι το δολάριο Μπορεί να πέσει ..;;??

US ELECTIONS

H ελληνική ομογένεια-εκκλησία ευρηματικά και με τακτ υπέρ Ομπάμα

Τα καλύτερα 25 μικρά ανέκδοτα

Ο Μπαρμπα-Θανάσης μου έστειλε ένα μέηλ σήμερα με το εξής περιεχόμενο.

1.Είναι ένας πελαργός και κουβαλάει ένα γέροντα 80 χρονών.. Κάποια στιγμή γυρνάει ο γέροντας και λέει στον πελαργό: "Έλα μαλάκα, παραδέξου ότι χαθήκαμε"

2.Σε ένα εστιατόριο ο πελάτης λέει στο γκαρσόν: - Σας παρακαλώ, μπορείτε να πάρετε το κοτόπουλο να το ψήσετε λιγάκι ακόμα? - Γιατί, τι έχει? - Μου τρώει τις πατάτες!

3.Ήταν ένας κουφός και ένας χαζός. Ο κουφός ήθελε να κοροϊδέψει τον χαζό οπότε τον ρωτάει: - Πόσο κάνει 2+1? - Τέσσερα, απαντάει ο χαζός Και ο κουφός: - Να τη φας και να΄ναι κρύα.

4.Ένας τύπος προσπαθεί να πείσει τη γυναίκα του να του καθίσει να της τον βάλει στα αυτιά: - Μα τρελάθηκες, Χριστιανέ μου; Τι θέλεις, να κουφαθώ; - Καλά, τι φοβάσαι; Τόσα χρόνια δε θα είχες μουγγαθεί;

5.Μετά από μια νύχτα ανελέητου σεξ μεταξύ ελέφαντα και μυρμηγκιού, ο ελέφαντας δεν αντέχει άλλο και πεθαίνει. Όχι ρε πούστη μου, λέει το μυρμήγκι, για μια νύχτα γαμήσι θα σκάβω μια ζωή!!

6.Οι νυχτερίδες κοιμούνται στο δάσος. Ξαφνικά, μια όπως είναι κρεμασμένη ανάποδα, κάνει μία τσάκ και κάθεται όρθια στο κλαδί. Από το διπλανό κλαδί μια άλλη νυχτερίδα φωνάζει στο από κάτω κλαδί: - Μήτσο, ξύπνα. Ο Γιώργος λιποθύμησε

7.Πάει ένας και ρωτάει έναν άλλο, που έπαιζε με μια τρίχα. - Από τα νεύρα σου? και του λέει ο άλλος: - 'Όχι από τα αρχίδια μου.'

8.Μια ξανθιά επιστρέφει στο σπίτι και ρωτάει τον άνδρα της: - Γιώργο που είναι τα παιδιά? - Στα Αγγλικά. - George where are the kids?

9.Ειδήσεις σε ποντιακό κανάλι: Τραγικό δυστύχημα. Διθέσιο αεροπλάνο έπεσε σε νεκροταφείο. Έχουν βρεθεί 3000 νεκροί και οι έρευνες συνεχίζονται

10.- Γιατρέ μου, έχω πολλά νεύρα. Όπου πηγαίνω μπλέκω σε καβγάδες. - Μάλιστα .... Πρέπει να προσπαθήσετε περισσότερο να συγκρατείτε το θυμό σας αγαπητέ μου. Έχετε μπλέξει σε πολλούς καβγάδες;- Ναι .... Γιατί; Τραβάς κάνα ζόρι;

11.Ο καπετάνιος του κρουαζιερόπλοιου στους επιβάτες και στο πλήρωμα: - Αγαπητοί μου, έχω ένα καλό και ένα κακό νέο. Ποιο θέλετε να ακούσετε πρώτα? - Το καλό. - Πάμε για 14 βραβεία Όσκαρ.

12.Πρωί πρωί, μπάτσος σταματάει κάποιον που έτρεχε στην Κηφισίας. - Καλημέρα, του λέει. Και ο οδηγός: - Ήτανε...

13.Μεθυσμένος σε σουβλατζίδικο: - Ένα γύρο απ' όλα - Πίτα? - Άσε, λιώμα

14.Συζητούν δυο φαντάσματα: -Να σε ρωτήσω κάτι -Σ' ακούω -Πιστεύεις στους ανθρώπους?

15.Πάει ένας Κινέζος στο περίπτερο: - Γιαν τσι γιον Coca-cola! Και ο περιπτεράς του απαντάει: - Μια παγωμένη τι?

16.Ο σύζυγος στη γυναίκα του: - Μωρό μου, δεν αντέχω άλλο να σε βλέπω να τυραννιέσαι έτσι όλη μέρα στην κουζίνα. Κλείσε την πόρτα!

17.Ένα ζεύγος κανίβαλων συζητάει: - Πονάει η κοιλιά μου αγάπη μου. - Και σου είπα να μην φας εκείνον το δύτη με την φλούδα.

18.Δύο τσιμπούρια έχουν πάει σε ένα πάρτυ. Φεύγοντας αργά το βράδυ μετά από ξέφρενη διασκέδαση ρωτάει το ένα το άλλο: - Θα πάμε με τα πόδια ή θα πάρουμε κανένα σκύλο?

19.- Γιαγιά, γιαγιά, να παίξω με τα βυζιά σου ;- Παίξε, αλλά μην απομακρυνθείς πολύ !

20. Μπαίνει ένας μεθυσμένος σε ένα μπαρ, πλησιάζει μια και της λέει: 'Έλα σπίτι μου να πηδηχτούμε μέχρι το πρωί!!!'- 'Σας παρακαλώ, τι με περάσατε, για καμμιά πόρνη;' - 'Γιατί μωρή, ποιος μίλησε για λεφτά;;;'

21. Αχ.... Μήτσουμ' μου 'ρχεται ουργασμούς... - Σκάσε μωρή... Όταν γαμάει ο Μήτσος, δεν έρχεται κανείς...

22. Πιάνει ο Τοτός τους γονείς του στην κρεβατοκάμαρα να κάνουν 69. Γυρνάει και τους λέει εκνευρισμένος: - Και θέλετε να πάω εγώ σε ψυχολόγο επειδή τρώω τα νύχια μου;;;!!

23. Γιατί το σουτιέν είναι σύμβολο της Δημοκρατίας; - Γιατί χωρίζει τη δεξιά απο την αριστερά, συγκρατεί τις μάζες, ελκύει το λαό και ξεσηκώνει τα πλήθη!

24. Tι κοινό έχει το συζυγικό sex με μία καντίνα στην Eθνική; 1. Ποιότητα μέτρια... 2. Ποικιλία περιορισμένη... 3. ...Aλλά στις τρεις η ώρα τα χαράματα, τι άλλο να βρεις ανοιχτό;;;

25. - Μαμά, τώρα που έγινα 16 χρόνων να βάλω σουτιέν; - Όχι Μανώλη...

Ε ΡΕ ΓΛΕΝΤΙΑ ....

Ντέρτια, ντόρτια, τι σημασία έχει πιά;

ΥΓ. Αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση της ενότητας "ιστορίες του μπαρμπα-Θανάση" κάτι σαν τις ιστορίες του γερο-Αντόνιο του Subcommandante Marcos. Η επιλογή του ονόματος είναι προφανής, ο θανάσης γιορτάζει στις 18 γενάρη, μια μέρα μετά τον αντόνιο, άρα έπεται και στο εορτολόγιο κι όχι μόνον σαν ενότητα. άλλωστε η πρωτοπορία ανήκει στον Μάρκος...

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ

ειδικά αφιερωμένο σ'όσες έχουν την σελήνη στον σκορπιό , δηλαδή στις α, β, γ, δ, ε, ζ, η, θ, ι, κ, λ, μ, ν, ξ, ο, π, ρ, σ, τ, υ, φ, χ (δεν ξέρω κανένα όνομα από ψ και ω)

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΟΥΤΙΔΑΝΕΣ

Πως να μεταφέρει κάποιος τον ήχο της επιβεβλημένης σιωπής με λέξεις;
Πως να μεταδώσει κάποιος το κενό με λέξεις;
Πως να σκεφτεί κάποιος με αδειανό μυαλό για πράγματα που γεμίζουν την ζωή;
Πως να δώσει κάποιος κάτι που δεν κατέχει;
Πως τολμά να πει κάποιος στο παιδί του πως σφάλλει γιατί "θα έπρεπε" να .......
Πως να απλώσει κάποιος το χέρι σε κάποιον που το έχει ανάγκη, όταν ο ίδιος κρατιέται με το ζόρι να μην σωριαστεί;
Πως να νοιαστεί κάποιος για τον πόνο του άλλου όταν ο ίδιος γεμίζει με παυσίπονα την καθημερινότητα του για να απαλύνει το άχθος του άλγους όσων ερήμην του συμβαίνουν γύρω του;

12 + 1 ΑΧΡΗΣΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ m2h

1. Τα γεράνια και τα πελαργόνια είναι τα αγαπημένα μου λουλούδια.

2. Τα αγαπημένα μου ζώα είναι ο λύκος, το σπουργίτι, το δελφίνι κι ο γάιδαρος, μ’ αυτήν την σειρά. Και βέβαια, πάνω από όλα, οι σκύλοι.

3. Έκοψα (προσωρινά;) το κάπνισμα. Αλλά συνεχίζω να αναπνέω. Κι από την μύτη κι από το στόμα.

4. Δεν τρώω πατάτες τηγανητές. Ούτε ρεβύθια. Δεν μου αρέσουν. Αλλά τσακίζω το μπριάμ. Και τους λαχανοντολμάδες.

5. Όταν κάνεις εξωτικά ταξίδια, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σπουδαία είναι η γνώση της τοπικής λέξης για την τουαλέτα. Και πόσο σωτήρια… Εγώ, το ξέρω. Βιωματικά.

6. Μικρός σκεφτόμουν πως αφού ο θεός μπορεί να κάνει τα πάντα, τότε θα μπορεί να φτιάξει μια πέτρα τόσο βαριά, που να μη μπορεί ούτε ο ίδιος να την σηκώσει. Αν αυτό γίνεται, τότε πώς είναι παντοδύναμος;

7. Μου αρέσει η αστρονομία Από τ’ άστρα, προτιμώ το φεγγάρι - ιδιαίτερα όταν είναι πανσέληνος, που μοιάζει με λαμπερό κεφαλοτύρι.

8. Η κόρη μου επέμεινε να μου εξηγήσει τι σημαίνει κομπόστ. Κι όταν την ρώτησα γιατί, μου είπε πως στην ηλικία μου είναι καλό να ξέρω τα μελλούμενα…

9. Μέμνησο λουτρών οις ενοσφίσθης. Το πρωτοείπε ο Αισχύλος (Χοηφόρες), το σκέφτομαι αρκετά συχνά.

10. Πλένω τα δόντια μου με χλιαρό νερό.

11. Μ’ αρέσει η ελληνική ποίηση. Ιδιαίτερα ο Παπαδίτσας κι ο Ασλάνογλου. Τον Ελύτη δεν τον πάω διόλου, μου θυμίζει διαφήμιση του ΕΟΤ και μετεωρολογικό δελτίο. Σχεδόν πάντα.

12. Η Σελήνη στον Σκορπιό είναι ανέκαθεν κοινός τόπος στις γνωστές μου - Μούσες, Δράκαινες, Νεράιδες, Παγανά και Ξωτικά…. Κι έχω κολλήσει δια βίου παραμένων πλέον άμουσος. Θα ζήσω γιατρέ μου;

+ 1 . Έχω την αίσθηση πως πολλοί γύρω μου τα ‘χουν όλα. Πλην της αιδούς…

ΥΓ. Ο πίνακας είναι βέβαια του Ρόρρη (Ανήκει στον Κίτσο Χ.)

ΑΔΙΕΞΟΔΑ...

Κατ’ αρχάς δεν περιμένω ποτέ τίποτα από το Κράτος η το κάθε κράτος. Πιστεύω ότι την παιδεία σου δεν την απέκτησες με την παρέμβαση του κράτους. Πιστεύω ότι ήσουν από τους τυχερούς που έπεσαν σε κάποιο φωτισμένο δάσκαλο στο σχολειό και από ένα περιβάλλον αναζήτησης.
Γιατί είναι κεκυρωμένη πλέον η αφασία της ελληνικής κοινωνίας. Αποδεχόμαστε τα πάντα ως ντετερμινισμού τινός έρμαια: την ανεκδιήγητη κυρία Τάδε, τον κάθε υπουργό, τον οικολόγο ντε, που ούτε τα προσχήματα της αμφισβήτησης δεν κρατεί, υποχείριο γαρ της ματαιοδοξίας και εξουσιολαγνείας του. Δείπνα, ύβρεις, κινήματα που θα σώσουν τον τόπο στην ημερήσια διάταξη. Πώς ν' αναπνεύσουμε ως κοινωνία;
Η τηλοψία εκπέμπει φρίκη, το Πανεπιστήμιο εν νηδύμω, η Ακαδημία φοβείται για την συρρίκνωση της ελληνικής γλώσσας, η Αριστερά μεταξύ του θυμού της και της παγκοσμιοποίησης (sic)· αθλητισμός, ορθοδοξία, αρχαιολατρεία ορχούνται στο συγχυσμένο νου μας την ώρα που η Ζωή ντρέπεται για λογαριασμό όλων μας.
Οι τράπεζες επαίρονται για τα κέρδη τους και από την άλλη κυνηγάνε μετά μανίας τους λογής φτωχοδιάβολους που υπέκυψαν στα μαγνάδια του καταναλωτισμού ή -κυρίως- πνίγηκαν στα πηγάδια της ανάγκης.
Μπορεί να μην είναι όλα μαύρα· γκρίζα όμως σίγουρα. Η πολιτική υπέκυψε στο λαϊκισμό· πώς αλλιώς; Πού να βρεθεί το πολιτικό υπόβαθρο, ο στοχασμός, η φιλοσοφική σκέψη; Όλα συμβαίνουν τυχαίως· όλα επαφίενται στη συνείδηση ολίγων (ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί).
Ισχυρές λέσχες, αγλαής αποκατάστασις, δέος. Ποια αμφισβήτηση και ποια αντίδραση; Ατερμόνως ηδυπαθείς και απολυταρχικώς βέβαιοι· ανερμάτιστοι αδαήμονες ατενίζουμε το μη γήρας και την διάθλασή του στο μίζερο παρόν μας. Κουρελιασμένες, γυάλινες ψευδαισθήσεις μετεωρίζονται στο κενόν της επικοινωνίας.
Αγκυροβολημένη η εξέγερση στους μύλους της υποταγής και του συμβιβασμού, στο θηριώδη ναό του εκσυγχρονισμού, εκεί όπου θυσιάζονται το δημιουργικό παρελθόν και η ανάπλαση του πολίτη.
Και φίλε μου το ξεκαθαρίζω και πάλι. Πιστεύω στην Ορθοδοξία. Η σκέψη όμως της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που από σώμα Χριστού και κιβωτός σωτηρίας και αλήθειας, γίνεται επίγειος οργανισμός με εφήμερη πολιτική νοοτροπία και αντίληψη, προκαλεί βάναυσα την πίστη. Και αυτή την πολεμώ! Αυτός είναι ο κίνδυνος να χάσουμε εμείς την Ορθοδοξία. Νομίζω ότι κινδυνεύουμε από την εκκοσμίκευση. Δηλαδή, όταν η Εκκλησία αποκτά υπερβολική εφημερότητα, επιγειότητα, τότε χάνει την αληθινή έκφραση και ομορφιά της. Γυμνώνεται από το μεγαλείο της. Ο ιερέας δεν είναι υπηρέτης του λαού, αν είναι υπηρέτης, τότε είναι μόνον του Θεού. Όταν η Εκκλησία εξαντλεί το μήνυμά της στο σήμερα, στο εδώ και στο τώρα, τότε φράζει τους ορίζοντες της ψυχής στο αιώνιο, στο θεϊκό, στο υπερβατικό. Το μοντέλο της Εκκλησίας δεν είναι ο καλός, ηθικός, σωστός, τίμιος, ενάρετος άνθρωπος. Αλλά ο Άγιος. Κι ο Άγιος είναι θεόμορφος. Τον βλέπεις και χωρίς ν' ανοίξει το στόμα του λες: Ναι, υπάρχει Θεός. Οι αμαρτίες είναι ένα τίποτα μπροστά στη χάρη του Θεού. Υπάρχουν απλώς για να ταπεινώνουν. Εγώ βάζω τον πήχυ όσο πιο ψηλά γίνεται. Και, φυσικά πιο πάνω από την σημερινή Ορθόδοξη Εκκλησία, που νομίζει ότι πάντα περνάει πάνω απ' αυτόν τον πήχυ και κινδυνεύει από μόνιομη αλαζονεία. Περνώντας όμως κάτω απ' αυτόν, μας μένει η ταπείνωση….
Αδιέξοδο, και που τα αναφέρω, βγαίνω και πάλι τρελός…Μα από τρελό και από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια; Αδιέξοδο και πάλι…

ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΓΕΙΤΩΝ*

‘Εδοξε τη βουλή και τω δήμω.....
Εάν τις δημοκρατίαν καταλύη τήν Αθήνησιν.....
Εάν δε τις κτείνων τινά τούτων αποθάνη ή επιχειρών, ευ ποιήσω αυτόν τε και τούς παίδας τούς εκείνου καθ΄ άπερ Αρμόδιον τε και Αριστογείτονα και τούς απογόνους αυτών...
(Ανδοκίδης, "Περί των μυστηρίων" 96 - 98)

Προκειμένου να ανακτήσουν τα χαμένα, επειδή οι πλούσιοι ή άλλως ευγενείς με τους νόμους και τη σεισάχθεια του Σόλωνα είχαν χάσει εκτός από χρήματα και ένα μεγάλο μέρος από την παλιά τους εξουσία, έβαλαν τον Πεισίστρατο που πήρε τη εξουσία δια των όπλων γινόμενος τύραννος (χούντα θα λέγαμε σήμερα). Ο Πεισίστρατος στη συνέχεια υποστήριξε κάπως τους αγρότες και έκανε και πολλά έργα στην Αθήνα (κάτι σαν τον Μεταξά δηλαδή), όμως οι φτωχοί υπέφεραν.

Μετά από το θάνατο του πανίσχυρου τύραννου Πεισίστρατου την εξουσία πήραν οι γιοί του (ο Πεισίστρατος είχε 4 γιους και αρχικά κυβερνούσε ο Ίππαρχος. Όταν δολοφονήθηκε αυτός κυβερνήτης έγινε ο Ιππίας), οι οποίοι εκτός των αντιδημοκρατικών μέτρων που έπαιρναν ήταν και ανήθικοι.

Έτσι, οι δημοκρατικοί Αθηναίοι ετοίμασαν κίνημα εναντίον τους την ημέρα των Παναθηναίων. Ωστόσο το κίνημα απέτυχε λόγω ενός τυχαίου λάθους. Πρόλαβαν όμως οι αδελφοί Αρμόδιος και Αριστογείτονας να δολοφονήσουν το Ίππαρχο και γι αυτό μετά οι Αθηναίοι αποφάσισαν με ψήφισμα να τελούνται αγώνες προς χάρη των δημοκρατικών αδελφών Αρμόδιου και Αριστογείτονα. Αργότερα με τη βοήθεια των Λακεδαιμονίων ανέτρεψαν οι Αθηναίοι τους τύραννους και ο Ιππίας δραπέτευσε στην Περσία, όπου και πέθανε εξόριστος.

Ο Αριστοτέλης αναφέρει, σχετικά:

"Ο Πεισίστρατος, ένας δίγαμος στρατηγός που κατέλαβε δια των όπλων την εξουσία των Αθηνών, όταν πέθανε πήραν την εξουσία οι γιοι του, ο Ιππίας και ο Ίππαρχος (από νόμιμο γάμο του Πεισίστρατου) και ο Ιοφών και ο Ηγησίστρατος ή Θεσσαλός ( από παράνομο γάμο).

Οι αδελφοί αυτοί πέρα του ότι ήσαν τύραννοι ήσαν και ανήθικοι. Ο Ίππαρχος έρεπε σε παιδικούς έρωτες (δηλ. ήταν παιδεραστής ως θα λέγαμε σήμερα) και ο Ηγησίστρατος ήταν ψεύτης, υβριστής και ομοφυλόφιλος που αγάπησε ερωτικά ("ερασθείς") τον Αρμόδιο.

Μάλιστα επειδή ο Αρμόδιος δεν ανταποκρινόταν στις ανώμαλες ορέξεις του Ηγησίστρατου, ο τελευταίος δε συγκρατούσε την οργή του, αλλά και κατά τα άλλα δείκνυε προσβλητική στάση κατά του πρώτου.

Τον αποκάλεσε και δημοσίως μαλάκα ("λοιδορήσας τι τον Αρμόδιον ως μαλακόν όντα" ) και εμπόδισε την αδελφή του στο να πάει στη γιορτή των Παναθηναίων ως κανηφόρος παρθένος.

Όλα αυτά εξόργισαν τα αδέλφια Αριστογείτονα και Αρμόδιο και τους φίλους τους, με συνέπεια να λάβουν μέρος στο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών εναντίον των τυράννων την ημέρα της πομπής (λιτανείας) των Παναθηναίων.

Ωστόσο, οι δημοκρατικοί πραξικοπηματίες παρατηρώντας στην πομπή τον τύραννο Ιππία να συνομιλεί στην Ακρόπολη φιλικά με έναν δημοκρατικό πραξικοπηματία (φίλο του Αριστογείτονα), νόμισαν ότι αυτός τους πρόδιδε και θέλοντας να κάνει κάτι ο Αρμόδιος πριν συλληφθεί, πρόλαβε και φόνευσε τον Ίππαρχο στο Λεωκόριον, βλάπτοντας έτσι το όλο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών.

Στην συνέχεια από τα δυο αδέλφια φονεύθηκε επιτόπου ο Αρμόδιος ενώ ο Αριστογείτονας κλείστηκε στη φυλακή, όπου αργότερα το φόνευσε και αυτόν ο Ιππίας.

Ακολούθως, και ως πάντα λέει ο Αριστοτέλης, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, θεσμοθετήθηκε ο εκάστοτε πολέμαρχος να διοργανώνει επιτάφιους αγώνες προς τιμή των πεσόντων στις μάχες και να κάνει επιμνημόσυνες τελετές για τον Αρμόδιο και Αριστογείτονα". ("Αθηναίων Πολιτεία" , Κεφ. 18).

Τα χρόνια πέρασαν. Η επιστήμη αναπτύχθηκε. Και να το αποτέλεσμα:

Αυτός είναι ο Αριστογείτων, ενός έτους τώρα.

(η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο αλλά είναι σχεδόν ο ίδιος).

Κι αυτός είναι ο Αρμόδιος, άρτι αφιχθείς...

Κι έτσι, είμαστε, πιθανά, το μοναδικό μέρος στην Ελλάδα, όπου υπάρχει Αρμόδιος... ναι, εδώ δεν θα ακούσετε, "ξαναπάρτε, λείπει ο Αρμόδιος"...

* Των ΄Τεσσάρων Κεριών κι ιδιαίτερα της Μ2Η...