Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2007

Αν ζούσαμε σ’άλλη εποχή
ίσως και να 'χαμε παντρευτεί
ίσως και να 'χαμε ήδη παιδιά
κουμπάρο, σπίτι, πεθερικά
Ίσως να φόραγες μπικουτί
και μία ρόμπα μισάνοιχτη
να μπαίνει ο ήλιος να βλέπω το φως
να παύει ο έρως να 'ναι τυφλός

θ' άλλαζε νόημα κι η Κυριακή
δεν θα 'ταν πια μελαγχολική
στην Κερατέα και στο Γραμματικό
στις σούβλες τα παλιά μας εγώ
Μα εγώ, το χω περάσει αυτό το στάδιο
κι είναι το σπίτι μου άδειο
βγαίνω νύχτα κοιμάμαι πρωί
κι εσύ στ' αστέρια βλέπεις μόνο ζώδια
και της καρδιάς τα επεισόδια
προτιμάς να τα δεις στην TV
Μες στα στενά της Λιμνούπολης,
της Μέτρο Γκόλντουϊν, της Φίνος Φιλμς
ο Ντόναλντ Ντακ, ο Κλαρκ Γκέιμπλ κι ο Βουτσάς
ματαίως θα περιμένουν για μας
Τα είδη προικός τα επιπλάδικα
θα διαφημίζονται άδικα
τα photo albums θα μένουν λευκά
ρύζι θα τρώμε μόνο λαπά

3 σχόλια:

morfeas είπε...

Η μποσανόβα του Ησαϊα.

Αγαπημένο από παλιά

"κι εσύ στ' αστέρια βλέπεις μόνο ζώδια και της καρδιάς τα επεισόδια προτιμάς να τα δεις στην TV"

πόσο αληθινό...

Χαιρετισμούς!

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Πράγματι...σε πιάνουν τα μεταφυσικά σου τέτοια εποχή!

Θερμεσιλαος είπε...

χαιρετισμούς και σε σένα μορφέα.

μπα, δεν βαρυέσαι, ασκαρδαμυκτί. εξαντλείται η υπομονή μου (καλούς τρόπους δεν απόκτησα ποτέ) και βλέπω την κακεντρέχεια πλέον μόνο μέσω από την μεταφυσική διάσταση της κι έτσι, ανθίσταμαι, ακόμη σθεναρώς, να ανοίξω το στόμα μου - δεν είμαι εγώ αυτός που θα κάνει και το παρδαλό κατσίκι να γελάσει, δεν χρειάζεται. τούτο το επαναλαμβάνω καθημερινά, κυττάζοντας ασκαρδαμυκτί κι ατενώς τον εαυτό μου (προσέχω να μην κοπώ)στον καθρέπτη όταν ξυρίζομαι κάθε πρωί...
κατά τα άλλα, είναι ένα ωραίο παληό τραγουδάκι, που το άκουσα στο ραδιόφωνο εχθές το βράδυ και σκέφτηκα να το αναρτήσω - αλλά δεν σκέφτηκα τους πιθανούς συνειρμούς, που, τονίζω, διόλου δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

καλό βράδυ και στους δυό σας, εύχομαι.

Θ.